Verder
Terug
Home
Verder
 

Van 26 december 2004 tot en met 1 januari 2005.

In het Frankrijk van Hans en Dinie, Moux-en-Morvan.

Vanwege het feit, dat we elkaars verjaardag nooit bijwonen, omdat de een op eerste Kerstdag en de ander op Oudejaarsdag verjaart, hebben onze vrouwen het plan opgevat om dat maar eens eindelijk wel te doen.

 

Hans en Dinie hebben een huis in Moux-en-Morvan in de Bourgogne in Frankrijk en we waren er ook nog nooit geweest dus alles bij elkaar een goede gelegenheid om in de week van Kerst naar Nieuwjaar maar eens naar Frankrijk te verkassen en er een weekje te logeren.

 

Zo gezegd zo gedaan.

Lac des Settons
 

Hans en Dinie vertrekken vrijdag voor Kerst al om het huis op te warmen en wij zouden dan Zondag, weliswaar de tweede Kerstdag gaan rijden in de veronderstelling dat het dan rustig op de weg zou zijn.

 

We vertrekken al om 8 uur ’s morgens, heel vroeg temeer we de dag voor Kerst en de eerste Kerstdag bij Elly en Gerard hebben doorgebracht en ’s avonds pas naar huis gingen.

 

Maar alles stond al ingepakt dus het was een kwestie van laden en wegwezen.

We hebben niet echt een kleine kofferbak maar in vergelijking met de kofferbak van Elly echt wel wat anders, want daar rijden we met vier en met voor vier personen bagage en wij waren met twee en de kofferbak en de achterzitting waren volgestouwd.

De rit ging voorspoedig alhoewel we de eerste 100 km last hadden van mist, maar dat viel uiteindelijk wel mee en verder ging de rit volgens de beschrijving van Hans perfect naar Parijs en over de Péripherique naar de A6 richting Dyon.

We waren al om 2 uur Parijs gepasseerd en we kwamen toch pas net voor donker aan, want de A6 zat volgepropt met Fransen die op familiebezoek of op de wintersport gingen.

 

Vanaf het moment dat we A6 opkwamen totdat we er weer vanaf moesten hebben we in ”langzaam rijdend en stilstaand verkeer” vertoefd, en dat was 200 km.

 

Vanaf Avallon, waar we telefonisch contact met Hans hadden, naar Moux ging het vlot ondanks dat we op secundaire wegen reden.

 

De poort stond al open en we werden met koffie ontvangen.

Dat was wel nodig want 720 km is toch wel een aardig eindje. Behalve het laatste stuk - het ging regenen - hebben we de hele dag onder een stralende zon gereden dus de rit was niet onaangenaam en onze auto die voor het eerst een dergelijke grote rit moest maken, hield zich prima en ontpopte zich als een luxe reiswagen, waar je niet gauw moe in word.

 

We hebben slechts tweemaal gestopt en maar één keer daarvan koffie gedronken. De sanitaire stop was belangrijker want we hadden drinken en eten bij ons.

 

We kregen een mooie kamer en we hadden onze oude elektrische deken meegebracht maar eigenlijk was dat niet echt nodig.

We hebben het ook niet te laat gemaakt, want buiten dat we toch wel moe waren, was mijn verkoudheid ook gaan doorzetten en dat was ook niet erg bevorderlijk.

 

Vandaag Dinsdag, we zijn al 3 dagen hier en ik pak voor het eerst de computer dus dat zegt al genoeg.

 

Het heeft 2 dagen flink gesneeuwd, maar echt ongerust, dat we niet op tijd zouden kunnen vertrekken waren we niet, want er werd weer warmer weer verwacht.

 

Dinie had lekker gekookt en dat was overigens alle dagen prima. Ze heeft goed voor ons gezorgd.

Het was wel een half uurtje rijden maar we gingen om 2 redenen, benzine tanken, want de pompstations op het platteland zijn een week gesloten en boodschappen doen, want we moesten blijven eten.

 

Na de boodschappen in de enorme supermarkt zijn we nog wat rondgelopen, de Kathedraal bezocht en we hebben toen met zijn vieren in een bistrootje wat geluncht.

 

Ook hebben we de apotheek bezocht omdat we nog wat paracetamol en andere dingen moesten hebben.

 

Daarna zijn we weer naar huis gereden.

 

Ik heb mijn handen nog niet uit de mouwen gestoken, want alles was ik beetpakte ging kapot,

 

Zo deed ik vanmorgen de gordijnen open en trok daarmee het hele railsysteem van de muur.

Afblijven dus.

 

Gisteren hebben we nog een wandeling gemaakt rond het meer, (Lac des Settons) maar dat was te ver vond Hans en wilde teruglopen maar volgens mij hadden we het point of no return al bereikt, maar toe maar…..

 

We hebben in ieder geval een frisse neus gehaald en dat is ook wat waard.

’s Avonds zouden we gaan eten in een ander stadje, waarvan ik de naam vergeten ben.

Hans moest reserveren en we zouden om half acht vertrekken. Ook dat was weer een half uurtje rijden, maar dan de andere kant op en we kwamen in een gezellig tentje, dat er super uitzag.

Het restaurant bleek eigendom te zijn van de burgemeester van het dorp die ook de chefkok bleek te zijn.

Hans en Dinie hadden dit etablissement bij toeval ontdekt en waren het gelukkig niet vergeten. Ze eten er waarschijnlijk wel meer, want ze wonen hier nu al 5 jaar.

De hond Bas is ook niet echt een rustig hondje; hij heeft een plastic kip die hij ieder moment als hij buiten komt voor je neer legt met de bedoeling hem weg te gooien, dat doe je dan natuurlijk, maar dat komt ook wel eens ongelukkig terecht, bv midden in het meertje dat bij hun huis hoort en dan moet hij rond blijven lopen totdat de stroming de kip weer naar de kant heeft gebracht.

Toen de wegen weer schoongemaakt waren en ik de anderen, met name Anita en Hans had aangestoken met mijn verkoudheid en de mijne aan het tanen was zijn we boodschappen gaan doen in Autun een niet al te grote plaats maar wel met een kathedraal.

We hebben eenmaal gestopt om te tanken en een broodje te eten en voor een sanitaire stop hetgeen we nog eenmaal deden. Maar daar was het zo druk, dat we de sanitaire voorzieningen gebruikt hebben en verder zijn doorgegaan, zodat we om 5 uur thuis waren. Het waren weer 720 km met een gemiddelde van 100 km/uur en ik was er niet echt moe van geworden. De Volvo rijdt prima op de grote weg en zelfs Anita heeft rustig kunnen lezen met een muziekje erbij.

 

Achteraf bleek dat Hans en Dinie ook op zaterdag zijn gaan rijden, maar dan laat, omdat ze klaar waren en niet langer behoefden te blijven, dus die waren ook ’s avonds al thuis, maar zij hebben veel last gehad van terugkerende skiërs

 

We hebben een verplicht rustige week gehad wat ons echt goed heeft gedaan en we zijn Hans en Dinie dankbaar voor de goede zorgen en de gezellige tijd die we bij hen hebben doorgebracht. Het is echt een gelegenheid om mensen beter te leren kennen.

 

Waalwijk, 2 januari 2005.

Anita en Wil Mentink

 

Er zijn meerdere Nederlanders die daar een huis hebben gekocht en het verbaasd je dan ook niet dat er in dat restaurant meerdere landgenoten te vinden zijn.

Het was inderdaad een voortreffelijk diner en we lieten het ons dan ook goed smaken.

 

Op oudejaarsdag heeft Dinie op haar manier oliebollen gebakken en daarvoor hadden we gisteren in de supermarkt ook zelfrijzend bakmeel gekocht.

 

Maar wat is zelfrijzend in het Frans.

We kwamen er wel uit want we konden op een moment “gist” vertaald krijgen en dan kom je er wel weer uit.

Enfin, Dinie maakte oliebollen in de friteuse en die waren niet te versmaden; we hebben de hele middag oliebollen gegeten.

 

Op oudejaarsavond is het de gewoonte van de familie Mentink uit Oude Wetering om te gourmetten.

We waren met 5, Vince, hun zoon was er ook. En we hebben de hele avond gezellig gezamenlijk doorgebracht.

 

Twaalf uur heb ik niet gehaald want we zijn om 11 uur maar gaan slapen want slapend op de bank is ook niet zo gezellig.
De volgende morgen hebben we maar nieuwjaar gewenst en toen bleek dat Dinie en Hans het ook niet te laat hebben gemaakt.

Alleen Vince kan er wat van. Die blijft gemakkelijk tot 4 uur lezen, maar hij is er dan de volgende morgen niet al te vroeg uit.

Vince zou ook vandaag vertrekken en toen hij zijn poezen had gevangen ging hij al om half tien rijden.

Wij vertrokken een half uur later volgens de route die Hans ons beschreven had.

Toen we een uur later op de A6 aankwamen bleek Vince achter ons te zitten; hij had kennelijk een andere route genomen.

Wij kwamen hem nog een keer tegen op de rondweg van Parijs, waar wij waarschijnlijk ergens verkeerd hebben gereden en via de E 84 toch weer op de A3 en vervolgens de E19 naar België terechtkwamen.

We zouden Zaterdag vertrekken,1 januari 2005, en we stonden niet al te laat op om de koffers en de auto weer te pakken. Ook Hans en Dinie waren vroeg uit de veren om ontbijt te maken en brood te halen, want dat moet iedere dag gebeuren.

Zij zouden zondag vertrekken want ze moesten alles opruimen, beddengoed wassen en een hele checklist afwerken omdat het huis in de winter ook veilig moet zijn tegen inbrekers en vorst.