Verder
Terug
Home

 

 

 

Sankt Anton am Arlberg

 

 

 

Maandag 24 juli 2006.

 

 

 

St. Anton am Arlberg is niet zo’n grote plaats, langgerekt in een dal. Het hotel Karl Schranz (met honderden bekers van ski-kampioenschappen en tientallen foto’s van Karl met beroemdheden en staatshoofden) ligt aan de buitenkant van St. Anton. Ze geven aan dat het 10 minuten lopen is naar het centrum en dat is ook wel zo als je rekent vanaf het hotel naar het centrum; de berg af. En dat deden we dus deze morgen.

 

 

 

 

Wel na het ontbijt in de - op een tiental Italianen na vervat in 3 gezinnen - lege ontbijtkamer met een voortreffelijk ontbijtbuffet. Het was nog niet zo warm en de wandeling verliep zonder oponthoud.

Deze morgen liepen we tegen het probleem aan, dat ik de verkeerde tabletten voor of tegen de hoge bloeddruk had ingepakt en er dus geen bij me had. Op Elly’s advies zochten we een apotheek op, die het euvel snel verhielp.

Aardigheid is, dat ik deze medicijnen hier zo van de apotheek kon kopen tegen de helft van de prijs die ik er in Nederland voor moet betalen, nog niet bijgeteld het honorarium van de huisarts, waar ik een recept moet halen. Hoezo is de zorg duur in Nederland……

 

 

 

 

In het centrum hebben we de kerk bezocht, wat rondgelopen, kaarten gekocht, koffie gedronken om 11:45 uur en daar houdt het dan wel mee op.

Met gepaste tegenzin gaan we beginnen aan de terugtocht naar het hotel, wetend dat het

 

 

 

 

 

 

 

bergopwaarts is en dat het meer dan 10 minuten zou vergen, zeker op het heetst van de dag. Maar goed, het moest gebeuren en zo stonden we 20 minuten later hijgend als een postpaard bij het hotel.

 

 

 

 

 

Op de kamer lassen we een rustpauze in om weer bij te komen van de klim en dan gaan we richting Feldkirch. Volgens Gerard een half uurtje rijden en volgens het boekje moest dat een aardig plaatsje zijn.

We moesten wel weer over de Arlbergpas en vanwege

 

 

de benzine C5 moeten we nu regelmatig tanken. Onderweg landen we aan bij een tankstation en lessen de dorst van ons stalen ros met 95 octaan. Hier kent men overigens ook 91 octaan.

 

 

 

We rijden door naar Feldkirch en vinden een parkeergarage, die onder de garage van een hotel is gebouwd en waar de oprit of afrit zo’n 25 % bedraagt, waarbij komt, dat de weg erg smal is. Maar ook hier sta je voor

een koopje aan parkeergeld de hele middag lekker koel, want buiten is het vandaag 34 graden in de schaduw bij een luchtvochtigheid van 30 procent.

 

 

Eerst zoeken we een plek om de inwendige mens te versterken en we laten om half drie een paar tosti’s aanrukken met een overvloed aan drank, want we hebben vooral dorst.

Dan vervolgen we onze weg de Altstadt in en Feldkirch is inderdaad een leuke en gezellige plaats, waar de rivier de Ill (iel) door loopt.

We wandelen langs de mooie oude geveltjes en bezoeken uiteraard de kerk met het porseleinen dak, althans een dak bestaande uit porseleinen pannen, iets wat we al eerder in Hongarije hebben gezien.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Een promotieteam van coca cola lanceert hier een nieuw soort cola en
we krijgen ook een blikje, een niet onaangename verfrissing. Ze moesten uiteraard op de foto.

 

 

Ook de winkelt-jes worden door de dames niet vergeten en de kaarten-kiosken doen vandaag goede zaken en ook niet te vergeten

 

 

 

 

 

 

 

 

 

het postkantoor. We lopen langs de rivier waar het onder de bomen goed wandelen is. Ook hier staan wat oude gebouwen, waaronder het conservatorium.

Na verloop van tijd (om 5 uur) krijgen we weer dorst en gaan op een terras zitten onder een overkapping van een winkelgalerij. Het tocht (zou je in Nederland zeggen), maar in dit geval is het een lekker windje.

 

 

We gaan weer terug naar de parkeergarage en maken ons op voor de terugtocht over de Arlbergpas. We beginnen er aan te wennen, hoewel ik met de nieuwe auto van Elly wel wat moeite heb.
Als we “thuis” komen gaan we op het balkon zitten, nemen een drankje en wat hartigs.  We kopen aan de balie een kaartje voor toegang tot het internet op de laptop en Elly zoekt het telefoonnummer van de opticien om alvast een nieuwe contactlens te bestellen. Later zou ze bellen om de bestelling door te geven.

Om half acht gaan we de eetzaal opzoeken en nemen het menu van de dag. Schnitzel met mozzarella, rijst of frites, heldere soep vooraf en griesmeelpudding toe. Smakelijk en afgeblust met

 

een glas wijn. Er blijft wat vochtig spul in de fles achter en het restant drinken we in de bar op en nemen daarna nog een kopje koffie of thee.

Om 10 uur nemen we afscheid van elkaar en dan kijken wij meestal nog even TV of schrijven kaarten en produceren een verslag, terwijl Elly en Gerard nog stapels te lezen hebben.

Maar dat horen we morgen dan wel weer.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Verder