Verder
Terug
Home
Verder

Goes / Axel

Zeeland
Herfstvakantie 2004

Van 25 tot 29 oktober is dit jaar onze herfstvakantie en omdat Elly en Gerard deze keer verhinderd zijn gaan we er weer eens samen op uit. We hebben een hotelarrangement geboekt bij van der Valk in Goes, eigenlijk om onze vrienden en kennissen die in Zeeland wonen op te zoeken, want daar komt normaal weinig van. Goes ligt niet helemaal centraal, maar de afstand van Goes naar Koudekerke en Axel is te overbruggen.

Maandagmorgen hoeven we niet al te vroeg weg, want we mogen toch niet eerder dan om twee uur in onze kamer, maar dat valt toch tegen, want wij zijn maar moeilijk uit onze eigen stekkie weg te branden. Om half elf vertrekken we dan eindelijk en een uurtje later zijn we al in Goes; het is eigenlijk maar een kippeneindje en rond elf uur is het weliswaar druk op de weg maar we hebben geen file gezien en konden zonder probleem doorrijden.

Na ons gemeld te hebben zijn we naar de kamer gegaan, die direct beschikbaar was en hebben onze jassen uitgetrokken en onze kamer bekeken. De kamer, een suite, de laatste in de rij en extra uitgebreid heeft een groot balkon. We kijken uit over landerijen met schapen en geiten en deels ook met herten. Het hotel is gebouwd op de toekomst en ligt vlak langs de rijksweg net buiten Goes op een ruim stuk grond. Ik denk dat over een jaar
of 10  het hotel wel omsloten zal zijn door nieuwbouw van woningen en industrie. Nu is dat nog niet zo en ligt het mooi rustig. Onze kamer heeft een king size bed, een zitje, genoeg kastruimte, een bureau en een luxe badkamer. De vloer-bedekking is hoogpolig in de kleur bordeaux wat een warme uitstraling geeft. Het is hier goed uit te houden voor de volgende 4 dagen. De kamer ligt zo, dat we aan de achterzijde van het hotel onze auto kunnen parkeren en er is een ingang vlakbij de kamer, dus het uitpakken is in no time gebeurd.
We besluiten eerst maar koffie te gaan drinken in de lounge, maar omdat het inmiddels al weer half een was geworden plakten we de lunch er maar gelijk aan vast. De kaart kwam al gauw en we bestelden wat lekkers, maar toen we een glas dagmelk vroegen, begreep de van Joegoslavische afkomstige ober er niets van. De zaalmanager, die iedereen goed in de gaten hield had het in de smiezen en vertelde de man wat dagmelk was en dus kregen we een lekker glas koude melk bij de ietwat overdadige lunch.
We hebben na de lunch op de kamer nog even naar Irene gebeld, om een afspraak te maken voor ’s middags, maar Guust zei dat zijn kamer vol met dames zat waar Irene zich die middag mee zou bezig houden, dus gaan we het  stadje Goes bekijken. Via ons navigatiesysteem zitten we snel midden in Goes en vinden zomaar snel een
parkeerplaats en dat is meer geluk dan wijsheid. We staan bij de Grote kerk vlak bij de grote markt en besteden een groot deel van de middag aan winkelen, want ze hebben hier legio winkels die bij ons in Waalwijk niet te vinden zijn, zoals de
Hema, Blokker, C&A, Kruidvat en noem er nog maar een stuk of tien. Enfin ze hebben hier wel weer andere producten en we hebben toch het een en ander gekocht. Maar onze toeristische belangstelling was toch ook niet geheel verdwenen, want we hebben heel mooie geveltjes gezien, de St. Maria & Magdalena kerk en het Stadhuis op de grote Markt. Bijzonder is dat 2 kerken tegenover elkaar staan en beide dezelfde naam hebben; de St. Maria en Magdalenakerk, de ene is protestants (die heeft de toevoeging ”GROTE- of”) en de andere katholiek. Goes heeft ook een jachthaventje, waar we ook nog doorheen of overheen gelopen hebben en wat foto’s hebben gemaakt. We dronken koffie in de lounge van een ouderwets hotel op de markt en om vijf uur hielden we het voor gezien ook omdat het steeds harder begon te regenen. Het was de hele dag al winderig geweest met zo nu en dan een bui en wat gemiezer. Goes’ centrum is niet zo groot dus is de auto snel terug gevonden en we zijn weer gauw bij het hotel.
We maken telefonisch een afspraak met Irene voor ’s avonds half negen. Intussen kijken we naar  het nieuws en maak ik nog even het verslag.Om kwart voor zeven gaan we naar de dinerzaal waar al een groot aantal tafels bezet zijn. De juffrouw bij de ingang vroeg ons de arrangementkaart en ja hoor
een mooi gedekte tafel voor twee aan een tafel voor vier bij het raam was voor ons gereserveerd. We namen een drankje en konden snel een keus maken uit het aangeboden menu, hetgeen ook weer na niet al te lange tijd op tafel stond. Anita hield het bij vis, kabeljauw in een pannetje ditmaal en ik nam een biefstukje, dat is over het algemeen niet zo erg groot want dan is dat gauw teveel voor me. Als we het gezamenlijke toetje – vanille-ijs met slagroom en warme kersen – verorberd hebben gaan we snel weer naar de kamer want het is inmiddels acht uur geworden en we zouden om half negen in Axel zijn.

We vertrekken en rijden voor de eerste maal door de nieuwe Westerscheldetunnel. 4,10 euro kost dat om 6600 meter door een koker te rijden. Het was stil in de tunnel maar met een maximale snelheid van 100 km per uur, duurt het toch even voor je er weer uit bent. Maar ja ten opzichte van de oude veerboot is dat toch wel een grote verbetering. Om kwart voor negen komen we dan in Axel aan bij Irene en Guust, onze oude buren uit Waalwijk.

Behalve dat er natuurlijk verschrikkelijk veel gekletst werd met name door Irene (toen wij voor het eerst kennismaakten met Irene in Waalwijk zo’n 30 jaar geleden zei ik ”goedenavond” en Irene de rest) hebben we ook nog de foto’s van Herman’s huwelijk en de video van Martin’s trouwen bekeken. Het was een prachtige professionele film

was, maar zoals veel van die films duurde ook deze veeeeeel te lang, hoewel voor insiders natuurlijk een document waar uren naar gekeken kan worden.

Om kwart voor twaalf gaan we toch maar weg en rijden we weer over verschrikkelijk donkere wegen via de tunnel terug naar Goes.

Het was inmiddels zo laat geworden voor ons doen, dat het verslag hiervan de volgende morgen nog voor het ontbijt, weliswaar na negen uur geschreven is.